Ik weet niet wat dat is, maar om een of andere reden ‘ontdek’ ik de laatste de meest leuke muziek door middel van reclames. Vandaag dat meisje van de MacBook Air:
Ohja, die vorige he? Simone White? Vergeet die maar weer, alleen dat ene nummer is plezierig aan te horen de rest is flauwe zut over weet ik veel welke oorlog wanneer. Die onzin houdt ze op de rest van het album ook aardig vol.
I. Ik was getuige van een moord! Zo op klaarlichte dag voor mijn raam. Het slachtoffertje, een pimpelmeesje, zat heel erg lief op een takje in een van de bomen voor mijn kamer heen en weer te hupsen tot een ekster het beest zo in volle vlucht van z’n tak plukte. Het was kennelijk ook wel een beetje domme pimpelmees, dus ergens verdiende hij het ook wel.
II. “Het is drieëntwintig graden hier.” wist onze jongste huisgenoot te vertellen. Bij navraag hoe hij aan die wetenschap (en…
Ik schonk vanochtend de koffie voor mijzelf in. Dat is op zich geen buitengewone actie of een handeling die op zichzelf de moeite waard zou zijn te vermelden, maar ik deed het. Ik schonk mijzelf koffie in en nam een besluit. Een beetje rigoureus zo voordat ik ook maar een slok binnen had, maar toch.
Ik moet maar weer eens een nieuw vriendje gaan zoeken.
Ik had, toen ik hier kwam wonen, vrij gauw een heel leuk vriendje. Goed, hij was soms een beetje druk. Hij viel je wel eens lastig met…
Soms, als ik het voor de artiest over heb, dan koop ik nog wel eens een cd. Dat is leuk om in je handen te hebben. Het is leuk om zo’n cd-boekje even door te bladeren, maar zodra ik de inhoud van de cd in mijn iTunes heb geïmporteerd dan kijk ik nooit weer naar het ding om.
Ik durf het amper toe te geven, maar in de cd-hoes van het album van Wouter Hamel zit een nu gigantische barst omdat ik vergeten was dat het ding op de lattenplank* in mijn kamer lag en ik er van veraf een wat zwaarder…